Austin Clarke (dichter)

What-does-it-mean.org

Dit artikel is over Austin Clarke de Ierse dichter. Voor Canadese novelist van de zelfde naam zie: Austin Clarke. Austin Clarke (9, 1896 Mei - Maart 19, 1974) was één van de belangrijke Ierse poëzie van de generatie na W.B. Yeats. Hij schreef ook plass, romans en mamoirs. Was de hoofdbijdrage van Clarkes tot Ierse poëzie de strengheid waarmee hij technische middelen gebruikte die van klassieke Ierse taalpoëzie worden geleend toen het schrijven in het Engels. Effectief, betekende dit het schrijven van Engels taalvers niet zo veel op meter zoals op complexe patronen van assonance, overeenstemming, en half rijm baseerde. Beschrijvend zijn techniek aan Robert Frost, zei Clarke neer de lading van I zelf met kettingen en probeert aan vrije wriggle.

Vroege carrière

Toont de vroege poëzie van Clarkes duidelijk de invloed van Yeats. Zijn eerste boek, Vengeance van Fionn was een lang verhalend gedicht navertellend een legende Ossian. Het kwam kritieke toejuiching en, ongebruikelijk voor een eerste boek van poëzie samen, ging naar een tweede uitgave. Tussen dit en de de de inzamelingsNacht en Ochtend van 1938, publiceerde Clarke een aantal inzamelingen, die, in één mate of een andere, kunnen worden gezien zoals wordt geschreven in de schaduw van Yeats. Er was, echter, één significant verschil, in tegenstelling tot de oudere dichter, was Clarke Katholiek, en de thema's van schuld en repentance nemen dit vroege werk door.

De jaren van het theater

Tussen 1938 en 1955, publiceerde Clarke geen nieuwe lyrische of verhalende poëzie. Hij was mede-stichter van het Lyrische Bedrijf van het Theater en schreef een aantal versspelen voor hen. Hij werkte ook als journalist en had een wekelijks poëzieprogramma over de Radioradio van Telefís Éireann. Het schijnt waarschijnlijk dat hij ook één of ander soort persoonlijke crisis tijdens dit keer ervoer en dit had significante gevolgen voor zijn recentere poëzie.

Terugkeer naar poëzie

Clarke kwam op het publiceren met de de inzamelings Oude Lichten van 1995 terug, en was aan het voortdurende schrijven en het publiceren vruchtbaar voor de rest van zijn leven. Hoewel hij de zelfde Gaëlisch-Afgeleide technische middelen bleef gebruiken, is deze recente poëzie duidelijk verschillend van het vroegere werk. Veel van de gedichten die hij nu waren satires van de Ierse kerk en de staat heeft geschreven, terwijl anderen sensuele vieringen van menselijke sexuality waren, vrij van de schuld van de vroegere gedichten. Hij publiceerde ook intens persoonlijke Mnemosyne lag in Stof, dat een gedichtenopeenvolging detaillerend de fictieve zenuwachtige analyse van Maurice Devaness en de verdere terugwinning is. Clarke kwam ook om het werk van meer avantgardedichters als Pond te bewonderen Ezra en Pablo Neruda, allebei van wie hij gedichten ongeveer schreef. De een aantal recente lange gedichten, zoals, bijvoorbeeld, 1971 Tiresias, tonen de gevolgen van het lezen van deze dichters in hun lossere formele structuren. Clarke zette de Pers van de Brug op om zijn eigen werk te publiceren, dat hem de vrijheid toestond het werk te publiceren dat vele heersende stromings Ierse uitgevers van de tijd zouden kunnen geaarzeld hebben te behandelen. Zijn Verzamelde Gedichten werden gepubliceerd in 1974 en Geselecteerde Gedichten in 1976.

Ander geschrift

Naast zowat twintig volumes van poëzie en talrijke spelen, publiceerde Clarke drie romans: De heldere Verleiding (1932), de Zingende Mensen in Cashel (1936), en de Dansen van de Zon in Pasen (1952). Elk van deze werden verboden door de Ierse Raad van de Censuur. Hij publiceerde ook twee volumes van gedenkschriften, tweemaal om de Zwarte Kerk (1962) en een Stuiver in de Wolken (1968) en een aantal verspreide kritieke pogingen en boekoverzichten. Terwijl elk van dit prozageschrift van belang is, rust de reputatie Clarkes stevig op zijn poëzie.